Magurski Park Narodowy
Magurski Park Narodowy położony jest w południowo-wschodniej części Polski, na obszarze górskim należącym do Beskidu Niskiego w Karpatach Zewnętrznych. Teren parku charakteryzuje się łagodnymi, zalesionymi wzniesieniami o wysokościach nieprzekraczających zazwyczaj 1000 m n.p.m., poprzecinanymi dolinami niewielkich rzek i potoków. W przeciwieństwie do rezerwatów przyrody, park narodowy jest większą jednostką ochrony przyrody, obejmującą rozległy i szczególnie cenny obszar. Klimat w tym regionie ma charakter górski z wyraźnymi wpływami kontynentalnymi – zimy są zazwyczaj śnieżne i chłodne, natomiast lata umiarkowanie ciepłe. Gleby wykształciły się głównie na podłożu fliszowym, typowym dla Karpat. Magurski Park Narodowy chroni przede wszystkim naturalne ekosystemy leśne Beskidu Niskiego z przewagą buczyny karpackiej, a także nieleśne zbiorowiska łąkowe. Obszar ten jest szczególnie cenny ze względu na zachowane fragmenty pierwotnej puszczy karpackiej oraz jako korytarz ekologiczny umożliwiający migrację dużych ssaków, w tym drapieżników, między wschodnimi i zachodnimi Karpatami.
Magurski Park Narodowy – co robić?
W Magurskim Parku Narodowym można przede wszystkim odbywać piesze wędrówki po wyznaczonych szlakach turystycznych, które prowadzą przez najciekawsze przyrodniczo i krajobrazowo obszary. Dzięki stosunkowo łagodnym wzniesieniom, trasy są dostępne również dla osób o przeciętnej kondycji fizycznej. Obserwacja ptaków stanowi szczególnie satysfakcjonującą aktywność, ponieważ park jest ostoją wielu rzadkich gatunków, w tym drapieżników – warto zabrać ze sobą lornetkę oraz przewodnik ornitologiczny. Fotografowanie przyrody i krajobrazu dostarcza niezapomnianych wrażeń, zwłaszcza o świcie i o zmierzchu, gdy światło jest najlepsze, a zwierzęta najbardziej aktywne. Zimą, przy odpowiedniej pokrywie śnieżnej, można eksplorować park na nartach biegowych lub rakietach śnieżnych. Ponadto wartościowym doświadczeniem jest poznawanie historii i kultury tego regionu, gdzie niegdyś istniały liczne wsie łemkowskie, po których pozostały dziś jedynie fundamenty domów, przydrożne kapliczki oraz cmentarze. Wycieczki rowerowe są możliwe po wyznaczonych trasach, co pozwala na zwiedzenie większego obszaru podczas jednodniowej wyprawy. We wszystkich aktywnościach należy jednak pamiętać o przepisach obowiązujących w parku narodowym i poruszać się wyłącznie po oznakowanych szlakach.
Magurski Park Narodowy – co zobaczyć?
W Magurskim Parku Narodowym na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim naturalne lasy bukowe i jodłowe, które pokrywają większość obszaru parku. Te majestatyczne drzewostany tworzą niezwykłą atmosferę pierwotnej puszczy karpackiej. Wiosną warto zwrócić uwagę na kwitnące rośliny runa leśnego, takie jak żywce, zawilce czy miesiącznice. Latem można podziwiać bujną zieleń buczyn, które tworzą zwarty baldachim nad głowami turystów. Jesienią natomiast las mieni się złotem i miedzią, co w połączeniu z górskim światłem tworzy spektakularne widoki. Z punktów widokowych, które znajdują się na szczytach wzniesień, rozpościerają się rozległe panoramy na okoliczne pasma górskie. Cennym elementem krajobrazu są również górskie potoki z charakterystycznymi progami skalnymi i naturalnymi kaskadami. Dodatkowo interesujące są pozostałości dawnego osadnictwa łemkowskiego – fundamenty cerkwi, chyż (domów), przydrożne kapliczki oraz cmentarze, które stanowią świadectwo historii tego regionu. Wzdłuż niektórych szlaków można także zobaczyć naturalne wychodnie piaskowca magurskiego, który dał nazwę całemu parkowi. Dla cierpliwych obserwatorów przyrody nagrodą może być dostrzeżenie rzadkich gatunków ptaków, takich jak orlik krzykliwy czy dzięcioł białogrzbiety, a przy odrobinie szczęścia – ślady obecności dużych drapieżników.
Magurski Park Narodowy – informacje praktyczne
Dojazd do Magurskiego Parku Narodowego najlepiej zaplanować z wykorzystaniem samochodu, gdyż komunikacja publiczna w tym rejonie może być ograniczona. Ze względu na górski charakter terenu, najlepsza pora na odwiedziny to późna wiosna (maj-czerwiec), lato oraz wczesna jesień (wrzesień-październik), gdy pogoda jest stabilna, a szlaki suche i bezpieczne. Latem należy pamiętać o możliwości wystąpienia gwałtownych burz, natomiast zimą trzeba liczyć się z trudnymi warunkami śnieżnymi na szlakach. Przygotowując się do wizyty, należy zabrać solidne buty trekkingowe z dobrą podeszwą, odpowiednie do górskich wędrówek. Dodatkowo warto mieć ze sobą mapę parku, wodę pitną, przekąski energetyczne, preparat przeciw kleszczom (szczególnie aktywnym od kwietnia do października), krem z filtrem przeciwsłonecznym oraz ubranie adekwatne do pory roku. Ze względu na zmienny charakter pogody w górach zawsze warto mieć ze sobą kurtkę przeciwdeszczową i ciepłą bluzę, nawet latem. W parku funkcjonują punkty informacyjne, gdzie można uzyskać aktualne informacje o szlakach i atrakcjach. Podczas pobytu należy przestrzegać regulaminu parku narodowego, w tym zakazu schodzenia ze szlaków, hałasowania, zbierania roślin czy płoszenia zwierząt.
Zobacz jakie inne parki / rezerwaty znajdują się również blisko miast: Tarnów, Nowy Sącz
